بهره هوشی سران آلمان نازی چقدر بود؟

درباره بهره هوشی سران آلمان نازی دیدگاه های متفاوتی وجود دارد. برخی آن ها را به علت پایداری 12 ساله شان نابغه می پندارند و برخی دیگر آن ها را به دلیل جنایات وحشیانه شان ابله می شمارند. اما دیدگاه منطقی و داوری منصفانه در این خصوص به کدام دیدگاه نزدیکتر است؟ برای پاسخ به این پرسش، بهتر است پیشینه های تاریخی معتبر با دقت بررسی شوند. دادگاه نورنبرگ که بین سال های 1945 و 1946 برگزار شد، با هدف محاکمه مسئولانی در رژیم نازی انجام شد که جنایات شنیعی را مرتکب شده بودند. تمرکز اصلی محاکمه بر عدالت خواهی بود، اما یک نتیجه ثانوی نیز در جریان جلسات محاکمه حاصل شد. برگزاری این دادگاه فرصتی را برای ارزیابی هوش و ظرفیت شناختی متهمان فراهم ساخت. آیا برخی از شرورترین مردان تاریخ، بهویژه سران نازی، میتوانند بر مبنای امتیازی که از سنجش سطح بهره هوشی (آی کیو) آنان در دادگاه نورنبرگ کسب کردند، به عنوان نابغه یا افرادی با هوش کمتر طبقهبندی شوند؟برای ایجاد مبنایی محکم جهت تحلیلی منطقی و استدلالی واقع بینانه، نخست باید زمینه دادگاه نورنبرگ را به خوبی درک کرد. محاکمهها در این دادگاه بیسابقه بودند و فرصتی بینظیر برای بررسی دقیق افکار دست اندرکاران اجرای یکی از نفرت انگیزترین ایدئولوژیهای تاریخ فراهم کردند. با این حال، ضروری است که با احتیاط به این موضوع پرداخته شود، زیرا نمی توان صرفاً بر مبنای امتیاز آی کیو گناه کاری یا بی گناهی متهمان را معین کرد.امتیازات سران نازی بر اساس آنچه در این دادگاه آزموده و ثبت شد، از این قرار است:1. هرمان گورینگگورینگ که یکی از چهرههای برجسته در رهبری حزب نازی بود، از قدرت و اقتدار قابل توجهی برخوردار بود. گورینگ با وجود موقعیت تأثیرگذار خود، امتیاز آی کیو کمتر از